Zie jij de kleur die ik zie?

 

Hoe komt het toch dat niet iedereen van dezelfde kleur houd of deze mooi vind.
Zie jij wel wat ik zie, nog nooit heb ik daar een duidelijk antwoordt op gekregen.
Ik weet wel dat we hetzelfde zien als wij naar een fiets, een lepel of een vork kijken.
Maar waarom vind jij een rode fiets wel en ik niet mooi.
OK, dit zijn rode rondjes OOOOOOOOOO.
Jij en ik zien beiden rode rondjes.
Maar is dat wel zo? zie ik daar geen blauwe rondjes staan.
Nee natuurlijk niet ik zie ook de rode rondjes.
Maar waarom vind ik het niet mooi en jij wel?
Volgens mij komt het door wat je geleerd wordt.
Een pasgeboren drieling kijken de wereld in en zien dezelfde rondjes met de kleur groen, de een ziet
OOOOOOOO en moeder zegt dit is groen, niet wetend dat het kind een heel andere kleur waarneemt.
de ander ziet OOOOOO en vader zegt dit is groen eveneens niet wetend dat het kind een andere kleur ziet.
De derde ziet OOOOOOO en tante zegt dit is groen.
Over de andere kleuren zullen we het maar niet hebben en even bij groen houden.
De kinderen weten niet beter dan wat hen is aangeleerd.
Nu veel ouder geworden wordt elk van hen gevraagd om zeven rondjes te tekenen met de kleur groen.
De eerste tekent  OOOOOOO  maar ziet OOOOOOO
De tweede tekent OOOOOOO maar ziet OOOOOOO
De derde tekent   OOOOOOO maar ziet OOOOOOO
Nu wordt het nog lastiger te begrijpen want ze tekenen toch alle drie in dezelfde kleur.
Hoe weet nou iemand dat hij de gevraagde kleur tekent.
Dat is helemaal niet moeilijk, er wordt naar de kleur groen gevraagd die aan zijn kleur hangt .
En wat zien wij dan eigenlijk, jij ziet mogelijk OOOOOOO want jou is vroeger geleerd dat dit groen is.
Want jij ziet de kleur geel, als groen wordt voor gehouden.
Ik kan toch nooit weten in welke kleur de kleur groen in jouw brein wordt omgezet.
Nu is het toch niet vreemd meer, waarom de een groen wel, en de ander niet mooi vind.
We weten alleen hoe iets genoemd wordt waarvan we denken hetzelfde te zien, het is de naam die het doet.
Dat laatste is niet zo moeilijk als het een voorwerp is, heel lastig is het als het ontastbaar is.
Je kunt het niet tastbaar overdragen, het moet je verteld worden, je moet het geloven.
De wetenschap gaat heel ver, maar ik geloof niet dat ze kunnen weten wat mijn ogen, mijn hersenen vertellen.
Ik blijf hier dan ook sterk in twijfelen.
Commentaar kan je hier geven